دیدگاه پویا Vision Pouya
همه تحلیلها، ویدیوها و تصاویر در یکجا.
هفدهم ژوئن، در همان تالاری از کاخ ورسای که صد و هفت سال پیش پای معاهدهای الزامآور ورسای امضا خورده بود، دونالد ترامپ و مسعود پزشکیان زیر یک تفاهمنامه چهاردهمادهای را امضا کردند و رسانهها آن را پایان جنگ خواندند.
سه رویداد یک هفته، سه تصمیم یک حکومت: ترامپ از «ویرانگرترین عملیات اقتصادی تاریخ» علیه ایران پرده برداشت، تهران گفت بهزودی عضو بانک بریکس میشود در حالی که خود بانک این را تایید نکرده، و کشتیهای روسی از دریای خزر تیانتی و قطعهی پهپاد به بندر امیرآباد رساندند. این سه خط به ظاهر جدا، در واقع یک الگوی تکراری از رفتار جمهوری اسلامی را روایت میکنند:
امارات تجارت با ایران را معلق کرد؛ روزنهای که تحریمها سالها نبسته بودند با یک تصمیم همسایه بسته شد. تهران انکار میکند، همسایگان دیگر هم به دنبال راه فرارند — و هزینه را کسی میپردازد که هیچ سهمی در تصمیمگیری ندارد.
مهلت شصتروزه توافق تمام شد، تنگه باز نشد و بامداد امروز کشتی در حال خروج از هرمز هدف گرفت. تهران از تفاهم با عمان میگوید، واشنگتن از بمباران — و نام کسی که در هیچ تیتری نیامد، هنوز در میان تیترها نیست.